جوان خوشبخت
مرحوم میرزا علی نقی قزوینی فرمود:
روز
عید نوروزی هنگام تحویل سال من در حرم مطهر حضرت رضا (علیه السلام) مشرف
بودم و معلوم است که هر سال برای وقت تحویل سال بنحوی در حرم مطهر از کثرت
جمعیت جای بر مردم تنگ می شود که خوف تلف شدن است.
با
جمله من در آنروز در حال سختی و تنگی مکان در پهلوی خود جوانی را دیدم که
بزحمت نشسته و به من گفت هر چه می خواهی از این بزرگوار بخواه.
من
چون او را جوان متجددی دیدم خیال کردم از روی استهزاء این سخن را می گوید.
گویا خیال مرا فهمید، و گفت خیال نکنی که من از روی بی اعتقادی گفتم بلکه
حقیقت امر چنین است زیرا که من از این بزرگوار معجزه بزرگی دیده ام.
من
اصلاً اهل کاشمرم و در آنجا که بودم پدرم به من کم مرحمتی می نمود لذا من
بی اجازه او پای پیاده بقصد زیارت این بزرگوار به مشهد مقدس آمدم.
جائی
را نمی دانستم و کسی را نمی شناختم یکسره مشرف بحرم مطهر شدم و زیارت
نمودم. ناگاه در بین زیارت چشمم بدختری افتاد که با مادر خود بزیارت آمده
بود.
چون چشمم بآن دختر افتاد
منقلب و فریفته او شدم و عشق او در دلم جاگیر شد بقسمی که پریشان حال شدم
سپس نزد ضریح آمدم و شروع بگریه کردم و عرض کردم ای آقا حال که من گرفتار
این دختر شده ام همین دختر را از شما می خواهم.
گریه
و تضرع زیادی نمودم بقسمی که بیحال شدم و چون بخود آمدم دیدم چراغهای حرم
روشن شده و وقت نماز مغرب است لذا نماز خواندم و با همان پریشانی حال باز
نزد ضریح مطهر آمدم وشروع بگریه و زاری کردم. و عرض کردم:
ای
آقای من دست از شما بر نمی دارم تا به مطلب برسم و به همین حال گریه و
زاری بودم تا وقت خلوت کردن حرم رسید وصدای جار بلند شد که ایّهاالمؤمنون
(فی امان اللّه)
منهم چون دیدم
حرم شریف خلوت شده و مردم رفته اند ناچار بیرون آمدم. چون به کفشداری رسیدم
که کفش خود را بگیرم دیدم یک نفر در آنجا نشسته است و به غیر از کفش من
کفش دیگری هم نیست.
آن نفر مرا که دید گفت نصرالله کاشمری توئی؟
گفتم بلی!!
گفت
بیا برویم که ترا خواسته اند. من با او روانه شدم ولی خیال کردم که چون من
از کاشمر بدون اذن پدر خود آمده ام شاید پدرم به یک نفر از دوستان خود
نوشته است که مرا پیدا کند و به کاشمر برگرداند.
بالجمله
مرا بیک خانه بسیار خوبی برد. پس از ورود مرا دلالت بحجره ای کرد. وقتی که
وارد حجره شدم. شخص محترمی را در آنجا دیدم نشسته است.
مرا که دید احترام کرد و من نشستم آنگاه به من گفت میرزا نصرالله کاشمری توئی؟ گفتم بلی.
گفت: بسیار خوب، آنگاه به نوکر گفت: برو برادر زن مرا بگو بیاید که باو کاری دارم چون او رفت و قدری گذشت برادرزنش آمد و نشست.
سپس
آن مرد به برادرزن خود گفت حقیقت مطلب این است که من امروز بعدازظهر
خوابیده بودم و همشیره تو با دخترش بحرم برای زیارت رفته بودند، ناگاه در
عالم خواب دیدم یک نفری درب منزل آمد و فرمود حضرت رضا (علیه السلام) تو را
می خواهد.
من فوراً برخواسته و
رفتم و تا میان ایوان طلا رسیدم، دیدم آن بزرگوار در ایوان روی یک قالیچه
ای نشسته چون مرا دید صورت مبارک خود را بطرف من نمود و فرمود این میرزا
نصرالله دختر تو را دیده و او را از من می خواهد.
حال
تو دخترت را باو ترویج کن (و کسی را روانه کن که در فلان وقت شب در فلان
کفشداری او بیاورد) از خواب بیدار شدم و آدم خود را فرستادم درب کفشداری تا
او را پیدا کند و بیاورد وحال او را پیدا کرده و آورده اینک اینجا نشسته و
اکنون تو را طلبیدم که در این باب چه رأی داری؟
گفت جائی که امام فرموده است من چه بگویم.
آن
جوان گفت من چون این سخنان را شنیدم شروع به گریه کردم الحاصل دختر را به
من تزویج کردند و من به مرحمت حضرت رضا (علیه السلام) بحاجب خود که وصل آن
دختر بود رسیدم وخیالم راحت شد این است که می گویم هرچه می خواهی از این
بزرگوار بخواه که حاجات از در خانه او برآورده می شود.
( - کرامات رضویه . )
